1Үдын наранай халуунда, Мамрээгэй сарса мододой дэргэдэ, майханайнгаа үүдэндэ Авраһаамай һуужа һуухада тэрээндэ Эзэн дахин үэгдэбэ.2Авраһаам гурбан эрэ хүнэй зогсожо байхые хараба. Тэрэ гүйжэ ошоод, тэдээндэ газар хүрэтэр доро дохёод:

3— Мэндэ амар, эрхим хүндэтэ айлшад! Алад бү үнгэрыт, манайда тогтожо хайрлыт!4Таанадта хүлөө угааха уһа асарха. Модоной һүүдэртэ амархат.5Тэрэ үедэтнай эдеэ хоол асархаб. Таанад холын замда үлэсхэлэн ябахагүйт. Манайда ерэһэндэт-най ехэ баяртайб, — гэбэ.

— Зай, һайн, — гэжэ тэдэ харюусаба. — Тиигэел даа.

6Авраһаам майхандаа гүйжэ ороод, Сааррада хэлэбэ:

— Дары түргэн нэгэ тулам һайн талхаар хилээмэ болго.

7Хотондоо яаран тэрэ гүйжэ ошоод, эгээл һайн тарган тугал

шэлээд, тэрэнээ үүсэлжэ, түргөөр мяхан табаг бэлдэхэ дааба-ри за ра са даа үгэ бэ.

8Бэлэн болоходонь, Авраһаам шара тоһо, һү, мяха айлшадтаа бариба. Тэдэнэй эдеэ хоол бариха үедэ өөрөө модоной һүүдэр-тэ зог собо.

9— Саарра һамганшни хаанаб? — гэжэ тэдэнэр Авраһаамһаа асуу бад.

— Эндэ, майхан соо һууна, — гэжэ тэрэ харюусаба.10Тэдэ гурбанай нэгэн иигэжэ айладхаба:

— Би нүгөөдэ жэл энэл сагта шамда дахинаа бусахаб, тиихэ-дэмни Саарра хүбүүтэй болоод байха.

Саарра тэдэнэй арада, майханай үүдэнэй дэргэдэ байһан аад, эдэ үгэнүүдые дуулаба.иАвраһаам Саарра хоёр тиихэдэ үтэлһэн, Сааррын эхэнэрэй һарынхиншье гарахаяа болинхой һэн.12Тиимэһээ Саарра энеэн алдаад, досоогоо бодобо: «Бидэ хоёр үтэли амитад юундэ залуу мэтэ хамта унтажа байхабиб-ди даа».

13Зүгөөр Эзэн Авраһаамһаа асууба:

— Энэ Саарраш «үтэлһэн хүгшэн би хайшан гэжэ үхибүү түрэхэбиб» гэжэ юундэ энеэнэб?14Эзэн Бурханай шадахагүй юумэн бии юм аал? Би хэлсэһэн болзортоо ерэхэб, юһэ һарын үн гэр хэ дэ, Саарра хү бүү тэй бо лоод бай ха.

15— Би энеэ гээ гүйл би, — гэжэ со шо һон, ай һан Саарра хэ лэ-бэ.

— Үгы, — гэжэ Тэрэ Сааррада харюусаба. — Ши досоогоо энеэ гээш.

16Айл шад һуу ри һаа бодожо, Со дом хото шэг лэ бэ. Ав ра һаам тэдэ ниие үдэшэн ябал саба.

17Содом хотын харагдахада, тэдэ гурбанай нэгэн болохо Эзэн иигэжэ үгүүлбэ:

— Юу хэхээ байһанаа Авраһаамһаа нюуха хэрэг бии юм гү?

18Уг удамыень бодото дээрээ агууехэ, хүсэтэй арад болгожо, тэдэнээр дамжуулан, орон нютаг бүхэнэй улад зондо һайн һай-ханиие хүртөөн, баяр жаргал үреэхэб.19Үгы, Би нюухагүйб. Ав-раһаамые Би шэлэн һунгахадаа, тэрэниие өөрынгөө үхибүүдтэ мүн хамаг үри һадаһадтаа Минии зааһан замаар ябаха, хододоо үнэн шударга сэдьхэл түхөөхэ тухай захижа, һургажа байхынь тула шэлээ һэм. Тиимэ ябаа һаань, Би тэрээндэ найдуулһан ха-магые бэелүүлхэб.

20Тиигээд Эзэн иигэжэ айладхаба:

— Содом болон Гоморра хотонуудай зоной муухай үйлэ хэрэ-гүүд хэмһээ хэтэрээ: нүгэл шэбэлынь тэсэшэгүй хүндэ болобо.

21Доошоо буужа, бултадаа тэдэ иимэ зэмэтэй гү, магад, булта бэшэ аалам гэжэ шалгахам.

22Тиигээд Эзэнтэй суг ябаһан хоёр хүн Эзэниие болон Ав-раһаамые орхижо, Содом руу шэглэбэ.23Авраһаам Эзэндэ дүтэлөөд:

— Зэмэтэй зонтой хамта Та гэмгүй зониие үгы хэхэ аалта? Энэ зүб гээшэ гү?24Хэрбээ тэрэ муу зоной дунда ядахадаа табин гэмгүй хүнэй байбал, тэдэнэй түлөө хотые усадхангүй үнгэржэ болохогүй юм гү?25Би үнэншэхэгүйб — тиимэ байхагүй! Та иимэ юумэ хэхэгүйт! Үнэн сэхэ, нүгэлгүй зониие дорой ябадалтай зо-лигуудтай хамта хосороохогүйт. Үнэн сэхэ ябаһан хүнүүд муу муухай хэрэг үүсхэгшэдтэй хамта хэһээлтэдэ хүртэхэ ёһогүй.

Тиимэ байхагүй! Хамаг дэлхэйн үйлэ шиидхэгшэ алдуута шиид-хэбэри абаха ёһогүйл! — гэбэ.

26Тиихэдэнь Эзэн:

— Хэрбэеэ Би Содом хотодо табиншье гэмгүй хүниие олоо һаа, энэ хо тые дү мэхэб, — гэжэ ха рюу са ба.

27Авра һаам саа шань үргэлжэлүүлбэ:

— Эзэн Бурхамни! Би болбол Танай урда үнэһэн, шандаруу гээ-шэлби, гэбэшье зүрхэлжэ, Танаа иигэжэ гуйнаб.28Хэрбээ тэрэ хотодо таби арай хүрэхэгүй гэмгүй зоной байгаа һаань, табан хүнөөр үсөөн һаань, Та хотые бүхыдэнь усадхаха юм гүт?

Эзэн Бурхан:

— Зай, хэрбэеэ тэндэ дүшэн табан гэмгүй хүниие олоо һаа, хотые үгы хэхэгүйб, — гэжэ үгүүлбэ.

29Авра һаам:

— Теэд тэндэ гэнтэ гэмгүй дүшэн хүн олдобо гэлэй? — гэжэ үргэлжэлүүлбэ.

Тии хэдэнь Эзэн Бурхан:

— Дүшэшье байгаа һаань, Би хотые дайрахагүйб, — гэжэ харюу саба.

30Авраһаам да хин:

— Хэлэһэндэм минии Эзэн бү уурлаг. Гэнтэ тэндэ гэмгүй гушан хүн олдобо гэе? — гэжэ гуйба.

Эзэн Бурхан:

— Хэрбэеэ тэндэ гэмгүй гушан

хүниие олоо һаа, энэ хото балгааһа хайрлахаб, — гэбэ.

31Авраһаам:

— Эзэмни! Танһаа дахин асуухыем зүбшөөгыт. Гэнтэ тэндэ оройдоол хорин гэмгүй хүнэй байгаа һаань яахабта? — гэжэ асуу ба.

Тии хэдэнь Эзэн Бурхан:

— Хорин хүнэй түлөө хотые хайрлахаб, — гэһэн харюу үгэ-

бэ.

32Авра һаам да хин:

— Эзэмни намда бү уурлаг, дахин Танһаа зүрхэлжэ асууя. Гэнтэ тэндэ арбахан лэ гэмгүй хүнэй байбал, Та хотые усад-хангүй үлөөхэ гүт? — гэбэ ха.

Эзэн:

— Зай, тэрэ арбан хүнэй түлөө хотые дүмэхэб, — гээ һэн.

33Энээнэй һүүлээр Эзэн Авраһаамые орхин ошожо, Авраһаам гэр тээ бу са ба.

Лоодой, Содом ба Гоморрын хуби заяан